Als je betrokken bent bij het verdriet, de tegenslag, de teleurstelling van de ander en je voelt sympathie en je beweegt, lijdt mee met de gemoedstoestand van de ander, dan raakt dat iets in jezelf. Het lijden van de ander wordt dan verweven met oud (of actueel!) zeer van jezelf. Dit mede-lijden helpt niet. Je haalt jezelf iets op je schouders wat je niet kunt dragen. Je concentreert je niet wezenlijk op de ander, je bent tegelijkertijd immers ook met jezelf bezig. Je kunt de last van een ander niet dragen of overnemen. Doe je dit wel dan pak je iets wezenlijk menselijks af. Empathie/compassie houdt in dat je jezelf blijft en bij jezelf blijft. Je staat open voor de ander en je houdt respectvolle afstand. Je neemt de pijn van de ander waar maar deze raakt niet aan pijn van jezelf. Je leeft mee maar neemt de pijn niet over. Zo blijf je zelf en de ander krachtig.
