In je dagelijkse leven kom je mensen tegen die je irriteren. Onbewust leg je veel bij de ander neer. Je vindt het “logisch” dat je boos of verdrietig bent want de ander… Je geeft hierdoor de ander (te)veel macht. Als je irritatie merkt is het de echte uitdaging om je even terug te trekken. Te zorgen dat je innerlijk tot rust komt. En te zien wat er gebeurt is, niet wat je erover denkt maar wat er aan de hand is. Daarna is het de kunst te aanvaarden dat het is zoals het is. Daarna is de crux dat je kunt zien dat de ander ook iemand is die op zijn manier tracht zijn/haar leven te leiden met alle beperkingen van dien. Zie de ander in zijn/haar eigenheid, eigen-aardig-heid. De ander heeft zichzelf niet gemaakt. En is een “product” van opvoeding en karakter. Na deze stappen komt er ruimte om de ander en jezelf te zien. En ontstaat begrip en lucht. Het is goed mogelijk dat wat er is tegenvalt. Bij lange na niet is wat je wilt of wat je nodig hebt. Dat je moet constateren dat “het” er niet in zit. Neem dan je verlies. Je kunt niet anders. Lik je wonden. En doe het met wat er is.
