Een samenleving waarin jongeren de meerderheid zijn zal verandering willen met weinig aandacht voor de lessen uit het verleden. Een samenleving waarin er meer ouderen zijn zal zaken willen behouden, zal vasthouden aan wat is. Vernieuwen zonder te zien wat er is en aandacht te geven aan waarom iets is levert geen duurzame vernieuwing op, omdat het niet verbonden is met het bestaande. Vasthouden aan wat is, zonder oog te hebben voor de veranderde omstandigheden, de veranderde behoeften, zonder oog te hebben voor de noodzaak van de verandering creëert behoudzuchtigheid en verstarring. Verstarring zorgt voor blokkades naar de ander toe maar heeft uiteindelijke ook negatieve repercussies voor degene die de blokkade opwerpt. Vernieuwingsdrift en verstarring botsen met elkaar en verwijdering komt tot stand. Verwijdering is onacceptabel om als maatschappij, samenleving verder te ontwikkelen. Beide “partijen” hebben elkaar hard nodig om een noodzakelijke verandering voor elkaar te krijgen. Generaties zullen met elkaar in gesprek moeten om te horen waar zorgen, behoeften, wensen en verlangens liggen. En samen onderzoeken hoe de ervaring (ouderen) en de energie (jongeren) met elkaar verbonden kunnen worden zodat er een verandering komt die voor beide “partijen” passend is.
