Elke grote maatschappelijke verandering komt nooit van de “zittende macht” Degenen die onderdeel uitmaken van de structuur zullen nooit diezelfde structuur opofferen voor iets nieuws. Ook al loopt de huidige structuur niet, toch kiezen de meesten ervoor om vast te houden aan wat er is. De zittende orde zal altijd kijken hoe het huidige systeem met zo min mogelijk gedoe “gerepareerd” kan worden. Degenen die niet echt onderdeel uitmaken van het systeem, maar er wel last van hebben of die niet eens weten dat het systeem er is, kunnen nieuwe initiatieven ontplooien en neerzetten. Zij hoeven immers geen rekening te houden met gevestigde ideeën en belangen. Ze zijn vrij en juist vanuit die vrijheid in staat om vrij te denken en te handelen. Hun initiatieven zullen in veel gevallen nooit meteen worden omarmd door de gevestigde orde. Dat komt later pas als zij het bestaansrecht van hun initiatief “bewezen” hebben. Als het systeem vastloopt is het interessant om goed buiten het systeem te kijken wat er – op een andere plaats – voor prille initiatieven ontplooid worden die tot bloei zullen komen als de oude structuren ingestort zijn. Instortende systemen bieden – ongewild – de ruimte voor nieuwe vormen die meer aansluiten bij de huidige tijd en de veranderde situatie.
