Al ben je nog zo mooi, perfect, slim, alert, vriendelijk, er zal altijd iemand zijn die commentaar op je heeft. Vanuit die optiek is het goed om jezelf af te vragen waarom je iets voor een ander doet als er geen verzoek of vraag is. Doe je het voor en vanuit jezelf? Of doe je het om door de ander geaccepteerd, gerespecteerd te worden? Om te voorkomen dat je afgewezen wordt? Als je de dingen doet vanuit jezelf en omdat je het echt zelf wilt, zal je zelfvertrouwen toenemen. Als je dingen doet omdat je de ander wilt pleasen, behagen, zal je zelfvertrouwen dalen. Je maakt je namelijk te afhankelijk van de ander. Je zult iets willen terugzien van de ander, en dat valt altijd tegen. Je verwachtingen zullen niet uitkomen, omdat ze te hoog zijn. En er moet iets gevuld worden wat de ander niet kan vullen. Als je je snel afgewezen voelt, loop je het risico dat je een muur om jezelf heen bouwt, waardoor de ander moeilijk toegang tot je krijgt. Die muur zorgt ervoor dat je bewegingsruimte steeds kleiner wordt, je sluit je zelf steeds meer op. Als je bang bent voor afwijzing en je jezelf daardoor terugtrekt, worden je negatieve gevoelens onvoldoende gecorrigeerd. Je sluit je immers af voor de buitenwereld. Je komt makkelijk in een vicieuze cirkel terecht. Als je je (snel) afgewezen voelt, is het goed om stil te staan, pas op de plaats te maken. Vraag jezelf af: “Wat is er werkelijk veranderd na deze afwijzing?” Je merkt dat er niets wezenlijks, feitelijks gewijzigd is. Alleen je geest maakt iets wat er niet is. Je voelde afwijzing, maar in feite is er niets in jezelf veranderd, je bent nog steeds wie je bent. Je voelt je afgewezen, omdat dat wat je wilde niet uitgekomen is. Maar je bent meer dan je gevoel. Het feit dat je je afgewezen voelt, zegt nog niet dat het zo is. Je bent niet je gevoel. Als je beelden creëert hoe de ander moet reageren, wat de ander moet geven of doen, loop je een groot risico dat de werkelijkheid er anders uitziet. De ander kan niet voldoen aan de beelden die jij hebt gevormd. De ander is een uniek en zelfstandig wezen die niet kan voldoen aan jouw beelden. Kun je je verwachtingen niet loslaten, dan zul je keer op keer niet krijgen wat je wilt, nodig hebt. En je zult je niet gezien en afgewezen voelen. De kunst is om geen beelden te vormen hoe iets zou moeten gaan, hoe iets zou moeten zijn, maar te leven met het gegeven dat het komt zoals het komt en dat het niet uitmaakt wat de uitkomst is. Dat hoe het gebeurt, hoe het is, goed is. Dat het is zoals het moet zijn. Dat het enige wat uitmaakt is of jij hebt gegeven wat je in je hebt. Of jij naar eer en geweten, naar je beste kunnen gehandeld hebt. Dat is relevant. En dan word je nooit afgewezen.
