Ruzie maken lijkt eenvoudiger dan vrede stichten. In de praktijk is het lastig om je excuses aan te bieden, aan zelfreflectie te doen, te zeggen dat je verkeerd zit, open te staan voor de perspectieven van de ander. Zeker als je wrijving, frictie voelt. Zeker als je vindt dat je onrechtvaardig, onredelijk bent behandeld of niet gezien, gehoord, begrepen bent. Onverzoenlijkheid, trots, vasthoudendheid, stijfkoppigheid tegen beter weten in, kunnen dan vrij eenvoudig actief worden. Je voelt je groot en onaantastbaar. Helaas zijn deze gevoelens van korte duur. Want het brengt je niets. Ook al denk je van wel. Onbewust hoop je dat de ander door jouw onverzoenlijkheid buigt. En schuld bekent, bakzeil haalt, belangen opgeeft, jou respect betoont etc. Dit gebeurt niet, want je onverzoenlijkheid creëert bij de ander angst, hardheid, agressiviteit of passiviteit. Met je onverzoenlijkheid bereik je niets. Alleen (nog) meer afstand. Praten over verzoeningspogingen, ‘vredesprocessen’ halen echter ook niets uit. Want je negatieve emoties zorgen ervoor dat je daar niet voor openstaat. Je ziet het niet als een reële mogelijkheid. Als je verbitterd bent, wrok voelt, je diep gegriefd of misbruikt voelt, kun je pas openstaan voor de ander als je deze emoties eerst vrijelijk mag voelen en uiten. Als de buitenwereld vindt dat je je wrok, woede moet loslaten en de situatie moet accepteren of de ander moet vergeven, dan kan dat pas als de emoties de ruimte krijgen. De lucht moet eerst gezuiverd worden voordat je bereid en in staat bent tot vergeven, tot verzoenen. Je negatieve emoties hoeven niet per definitie geuit te worden in de nabijheid van de ander die jouw wrok, woede (heeft) veroorzaakt. Als je emoties heel sterk zijn is de vraag of het uiten van je emoties in de aanwezigheid van die ander echt soelaas biedt. Het is dan goed om eerst te luchten bij een ander die niet betrokken is en geen oordeel heeft over de situatie. Als de ergste stoom er af is en als je je boodschap aan de ander zonder lading kunt uitspreken, kun je de interactie met de ‘schuldige’ aangaan. Sta ook open voor de (negatieve) emoties van de ‘schuldige’ ander, die heeft ook een verhaal. Na het vrijgeven van de emoties kun je een stap maken om vrede te stichten, een nieuw begin te maken.
