Je leeft in je eigen werkelijkheid, in je eigen film, in je eigen verhaal. Je aandacht is zo gefocust op deze eigen creatie, dat je niet eens door hebt dat je doet wat je doet. Je bent je niet bewust hoe verweven je bent met je eigen gecreëerde wereld. Je investeert veel in het in stand houden van je eigen verhaal, wat je daarmee tot waarheid maakt. Maar je waarheid is een relatieve waarheid. Want jouw waarheid komt niet overeen met de waarheid van de ander. De ander denkt en handelt ook vanuit zijn/haar eigen film, vanuit zijn/haar eigen werkelijkheid. Dit betekent dat als de ander een opmerking over je maakt, een mening over je geeft, een oordeel over je velt, dat iets zegt over het karakter dat ze in hun hoofd over jou gevormd hebben. Hun uitlatingen zeggen iets over hun beeld over jou, maar jij bent niet dat beeld. De ander kan je niet ten diepste kennen, het enige wat de ander weet is wat de ander zelf over je denkt en gelooft. Dit is wat de ander van je kent en dat beeld heeft niets te maken met je ware ik, je ware zelf, je ware aard, diegene wie je in essentie bent. De ander kan niet weten wat er in je wereld afspeelt, wat je denkt, voelt, droomt. De ander kan je dus per definitie niet begrijpen. En alles wat die ander tegen je zegt, heeft dus in feite niets met jou te maken, omdat het een weergave is van hoe de ander vanuit zijn waarheid naar jou kijkt. Bekommer je dus niet om de mening of zienswijzen van de ander. Het maakt in feite niet uit wat de ander over je roddelt, dat de ander jou van iets beschuldigt, je afwijst, het niet met je eens is. De ander heeft zijn/haar werkelijkheid en die hoeft totaal niet te stroken met hoe jij de dingen ervaart, hoe jij de werkelijkheid ervaart. Dit geeft je enorme vrijheid. Je kunt doen wat je wilt doen, omdat wat je ook doet altijd op jouzelf terug te brengen is en in feite niets van doen heeft met de ander.
