In onze samenleving is er veel aandacht om jezelf te laten zien, om je best te doen, om te presteren. Dit lijkt op alle levensdomeinen door te dringen. Toch staat deze manifestatie-/prestatiedrang echt contact in de weg, omdat je meer met jezelf dan met de ander bezig bent. Je bent niet afgestemd op de ander. Je verdiept je niet in de belevingswereld van de ander. Je interesseert je niet in de leefwereld van de ander. Je komt er niet aan toe om de ander te vragen naar zijn/haar behoeften, wensen, angsten en dromen. Hierdoor blijft er afstand. Als je gelukkig wilt leven gaat het niet om zelf presteren. De kunst is om present te zijn. Er is een wereld van verschil tussen presteren en present zijn. Presteren is op jezelf gericht. Jezelf groter maken. Present zijn is juist jezelf niet groter of kleiner maken. Gewoon zijn. Je afstemmen op de ander. Vragen, luisteren, zien wie de ander is en zoeken hoe je daarop kunt aansluiten.
