Je kent die momenten. Het loopt niet zoals je het zou willen. En je hebt vrijwel meteen de aandrang om het probleem dat je voelt op te lossen. Je wilt dat het verandert. Op zich is dat logisch en is er niets mis mee. In heel veel gevallen is het probleem zoals je het ziet niet werkelijk het probleem. Ieder probleem heeft namelijk een buitenkant, dat is hoe jij het noemt, hoe het zich aan jou manifesteert. En een binnenkant, dat wat eigenlijk werkelijk het probleem is, maar wat aan de buitenkant niet direct zichtbaar is. Wat je in de meeste gevallen doet is dat je het probleem wat zich aan je openbaart, zoals het zich manifesteert, wilt aanpakken. Het is jammer dat je dan niet het daadwerkelijke probleem aanpakt. En hierdoor blijven de problemen terugkomen. In steeds weer andere gedaantes, verschijningsvormen. En in steeds heftiger mate. Je problemen blijven terugkomen, omdat je in feite je problemen op een cosmetische manier oplost. Dat werkt maar tijdelijk of zelfs helemaal niet. Wil je echt grip krijgen op je (levens)problemen, dan is het belangrijk dat je zicht krijgt en woorden geeft aan je onderliggende, daadwerkelijke problemen. De daadwerkelijke problemen hebben heel vaak met jezelf te maken. Met aspecten als je niet veilig of onvrij voelen. Met gebrek aan liefde voor jezelf. Met controle willen houden. Met moeite hebben met loslaten. Met gebrek aan acceptatie. Met durven zijn wie je bent. Met je eigen plaats durven innemen. Met ‘nee’ durven zeggen. Met behoefte aan zingeving. Met onvoldoende opkomen voor je eigen waarden. Wil je echt meer sturing over je leven krijgen, dan kun je er niet omheen om te weten wat je onderliggende problemen zijn.
Om er daadwerkelijk achter te komen wat je probleem achter je probleem is, heb je de ander nodig. De ander die je vragen stelt, die weergeeft wat volgens hem/haar de onderliggende problemen zijn. Die je helpt om de binnenkant van je probleem naar boven te krijgen.
