Telkens weer kom je in je leven vragen of vraagstukken tegen waarop je geen antwoord hebt. Het is belangrijk om te onderkennen en te erkennen dat je het niet weet. Als je dat onder ogen ziet, kun je alleen nog maar (om hulp) vragen. Je bent ‘gedwongen’ om open en nieuwsgierig te zijn. Het interessante is dat als je genoodzaakt bent om vragen te stellen om verder te komen, je ook genoodzaakt bent om te luisteren. Dan komt de uitdaging of je echt wilt weten en kunt horen wat de ander te zeggen heeft. Een valkuil is dat je lastig een open vraag kunt stellen, omdat je vooringenomen, bevooroordeeld bent. Dan sta je in feite niet open, maar wacht je op een antwoord dat je al denkt te weten. Als je in een staat van niet weten bent kan de onzekerheid toeslaan. De kunst is dan om niet in een ‘bovenpositie’ te schieten en niet te doen alsof je alles al weet en alsof je alles onder controle hebt. De ander wordt dan niet uitgedaagd om met je mee te denken. Integendeel, die voelt zich niet aangesproken om je te helpen. Vanuit de ‘onderpositie’ de ander (om hulp) vragen is ook contraproductief, omdat je dan de ander groter maakt dan jezelf en de ander dan wel aangeeft wat je moet denken, vinden, doen. Dat werkt ook niet. Juist als je het niet weet is het de kunst om vanuit een gelijkwaardige positie de ander tegemoet te treden. Je bent niet beter, niet slechter, je hebt gewoon de ander nodig om mee te sparren om zelf verder te komen. ‘Niet weten’ is een krachtig signaal dat het tijd is om naar buiten te treden en bij de ander aan te kloppen.
