Als het niet lekker loopt met de ander en contact met de ander is wel noodzakelijk (familie, vriend, buur, collega etc.), is het aan jou om het initiatief tot herstel te nemen. Wat de ander heeft gezegd, gedaan is in feite niet zo interessant en relevant. De bal ligt altijd (ook) bij jou. Herstelwerkzaamheden vragen – in eerste instantie – om een-op-eencontact. Anders maak je het onnodig groot of zwaar. Direct contact maakt datgene waar het om draait altijd kleiner dan wanneer je het contact uit de weg gaat. Zet een stap naar de ander. En buig als eerste. Door je excuses aan te bieden. Aan te geven wat je fout deed. Door je te verontschuldigen. Hoe moeilijk dat ook is. Verwacht niets van de ander. Dat creëert ruimte. Je geeft de ander hierdoor de gelegenheid om de balans op te maken. De ander voelt dat je niets verwacht en dat geeft de ander vrijheid om naar zichzelf te kijken. Juist door die vrijheid kan de ander nadenken wat zijn/haar rol is. En is er een grote kans dat de ander ook ‘buigt’. Als de ander meer tijd nodig heeft, heb jij wel gedaan wat je kon om de relatie te herstellen. Jouw actie heeft altijd een gunstig effect. Meteen of in de nabije toekomst. Sowieso voor jezelf maar hoogstwaarschijnlijk ook in de relatie tot/met de ander.
