Je kunt je de hele dag druk maken over van alles en nog wat. Over hoe je zelf bent. Over hoe de ander denkt en doet. Over hoe de ander denkt over jou. Over hoe de ander reageert naar jou. Het heeft echter geen enkele zin. Diep van binnen weet je dat wel. Je weet dat de ander op zijn/haar manier zijn/haar best doet. Die doet naar eigen eer en geweten wat hij/zij volgens zichzelf het beste kan doen. En dat doet de ander op grond van zijn/haar eigen kennis, eigenschappen, omstandigheden, mogelijkheden, levenservaring, wereldbeeld etc. Daar kun je van alles van vinden maar jij bent de ander niet. Dus daar kun je helemaal geen oordeel over vellen. Laat je gedachten, je oordelen over hoe je zelf, hoe de ander zou moeten behoren te zijn los. Loslaten geeft altijd ruimte. Er ontstaat ruimte om andere dingen te zien, te horen. In jezelf, bij jezelf en bij de ander. Loslaten levert ook daadwerkelijk tijd op die je heel goed aan zinnige, constructieve dingen kunt besteden. Als je het lastig vindt om los te laten, vraag jezelf dan eens af waarom je het nodig hebt om je zo druk te maken? Wat durf of wil je niet onder ogen zien?
