Als je wilt dat iedereen je mag, je aardig vindt werk je boven je krachten. Je bent irrealistisch bezig. Je vraagt teveel van jezelf en van de ander. Hierdoor kun je niet ontspannend zijn in een contact. Juist door teveel je best te doen voelt de ander dat je niet natuurlijk bent. Je kunt zelfs gekunsteld overkomen omdat de ander voelt dar je niet echt jezelf bent. Je bereikt dan juist dat wat je niet wilt. Je vervreemdt van jezelf als je je te afhankelijk opstelt van de goedkeuring van de ander. Je stelt de ander in feite boven jezelf. Geef de ander niet zoveel macht. De wereld vergaat niet als de ander jou niet mag. Jij kunt ook niet bij iedereen aansluiting vinden. Dat is menselijk. De een ligt je, de ander niet. Je kunt je actief inzetten om de ander te begrijpen, om aansluiting te vinden maar overdrijf niet. Als je na jouw inzet geen beweging voelt van de ander naar jou toe, voel dan bij jezelf of het goed voelt om zelf er een schepje bovenop te doen. Of is het niet gewoon logisch om te constateren dat de aansluiting mist? Of dat de chemie er niet is? Of dat er te weinig raakvlakken zijn? Dat de leef-/belevingswerelden te verschillend zijn? Maak jezelf niet te kwetsbaar en fragiel door te verlangen dat je door iedereen geliefd wil worden. Mission impossible!!
