Als je van een afstand naar onze huidige samenleving kijkt, kun je zeggen dat we in een crisis zijn geraakt omdat we te veel waarde hebben toegekend aan zaken die in feite weinig waard zijn. ‘Buitenkant-dingen’, zoals je maatschappelijke status, of de grootte van je huis en je auto en dergelijke, zijn belangrijker gemaakt dan ze zijn. We hebben ons laten verleiden om te veel waarde toe te kennen aan zaken die er niet echt toe doen. Daardoor zijn we uit de bocht gevlogen. Door niet belangrijke zaken over te waarderen zijn andere zaken, die juist echt van waarde zijn, ondergewaardeerd.
Nu we door de crisis allemaal met de voeten op aarde zijn gekomen, is het tijd voor herwaardering van wat waardevol is. Dat zijn je menselijke relaties. Het is een grote uitdaging om deze relaties als uniek en waardevol te beschouwen en ze onomwonden, zichtbaar, voelbaar en hoorbaar te herwaarderen. Dat versterkt je verbondenheid met de ander enorm. Het gaat daarbij niet om het geven van tastbare cadeaus of geschenken. Materiële dankzeggingen verliezen gauw hun uitwerking omdat ze maar kort hun waarde behouden. De ander heeft behoefte aan waardering, door erkenning. Dat is een wezenlijk menselijke behoefte. Je geeft blijk van waardering voor de ander, door haar of hem te bedanken, te complimenteren of te bemoedigen. Niet ‘zoetsappig of slijmerig’, maar ‘uit je hart en eerlijk’. Het mooie is dat door de ander als individu oprecht te waarderen, deze in zichzelf wordt bekrachtigd. Dat heeft altijd een positieve werking op de persoon zelf en op de omgeving. Door de ander te bekrachtigen komt zij of hij in een opwaartse flow, waar je zelf ook ‘profijt’ van zult hebben.