Soms kun (en zul) je pas veranderen als je echt niet meer verder kunt. Je kunt je pas bevrijden uit iets als je werkelijk met de rug tegen de muur komt te staan. “Onbewust” zoek je – kennelijk – die muur dus steeds meer op. Tot het punt dat je de muur niet meer kunt (en wilt!) ontkennen en je keihard, meedogenloos wordt geconfronteerd met de schade die je (hebt) aangericht doordat je je ogen/oren (doelbewust) hebt gesloten. Pas dan sta je open voor verandering.
