Voor alle echt belangrijke dingen in het leven geldt, dat je niets kunt forceren. Je kunt pas echt vertrouwen op jezelf, op de ander, op je toekomst, als je de veronderstelling loslaat dat je alles onder controle kunt houden. Je kunt het probleem niet altijd voor zijn. Je kunt niet alles naar je hand zetten. Een mensenleven krijgt altijd weer onverwachte wendingen. Als je dat ten diepste beseft en accepteert, kun je je in vertrouwen overgeven aan alles wat op je pad komt. In vrede leven, liefhebben, (zelf)acceptatie zijn belangrijke zaken om gelukkig te zijn. Je kunt deze zaken niet afdwingen, niet forceren. Je kunt niet dwingen dat de ander van je houdt. Het heeft geen zin om alles in te zetten wat je hebt om de ander – onbewust en indirect – te ‘dwingen’ om van je te houden. Het zet geen zoden aan de dijk. Integendeel. Alleen in volle vrijheid – aan beide kanten – komt er vrede, liefde, acceptatie. Het enige wat je kunt doen is jezelf te zijn, jezelf te laten zien en je eigen aandeel onder ogen te zien. Dat is wat je te bieden hebt. Dat is jouw bijdrage aan vrede, liefde etc. Alle andere activiteiten, zoals hard werken, veel doen, mooie cadeaus, niet zeggen wat je wilt om de lieve vrede te bewaren etc. zorgen niet voor liefde, vrede. Als je dat wel doet en je kijkt eerlijk naar wat dat ‘oplevert’, zul je moeten erkennen dat al je inzet niet echt oplevert waar je naar zoekt. Het kan je rust geven als je onder ogen ziet dat de echte dingen niet door jouw inzet te arrangeren zijn.