Van slachtoffer naar dader: een kleine stap

Als je vindt dat de ander jou leed, pijn heeft aangedaan, is het niet ongewoon dat je wilt dat de ander dezelfde pijn ervaart. Je hebt de impuls om de ander een vergelijkbaar leed te laten ervaren. Voordat je het weet ben je geen slachtoffer meer maar dader. Je neemt revanche. Om de ander te laten voelen wat jij voelt. Helaas lost dit allemaal niets op. Integendeel. Het lijden van de ander lost niet jouw persoonlijk lijden op. De ander kan niet voelen wat jij voelt. Want jij bent jij. Door de ander leed te berokkenen ben je in feite geen haar beter. Je wraak is contraproductief. Door de ander te straffen ben je in feite met zelfvernietiging bezig. Want degene op wie je wraak neemt, zal jou terug willen pakken omdat je hem/haar pijn doet. Zo werkt de menselijke geest vaak. Juist als je jezelf slachtoffer voelt, sta je voor de enorme uitdaging om juist niet vanuit je pijn, je gekrenktheid te reageren. Neem waar, sta erboven en berokken de dader geen leed. Voor je het weet ben je van slachtoffer tot dader verworden. En niets legitimeert jouw daden. Sterker nog, je krijgt in veelvoud terug wat je geeft. Geef je smart, dan krijg je smart. Let juist in je slachtofferschap goed op wat je doet. Niet de actie van de dader is relevant, maar jouw reactie op de daad. Het is in jouw handen of je van slachtoffer tot dader verwordt.