Je hebt net als ieder ander met teleurstellingen te maken. Je verwacht iets van de ander of van een situatie. En je verwachtingen komen niet uit. Of erger nog: het tegenovergestelde van wat je had gehoopt is aan de orde. Een fikse tegenvaller. Even slikken. Het staat buiten kijf dat je meerdere keren in je leven fors teleurgesteld zult worden. Het is de vraag hoe je vervolgens omgaat met de teleurstelling en de pijn. Dat is immers het enige wat je in de hand hebt. Het is niet zo ingewikkeld om bitterheid vanbinnen te laten groeien. Daar is weinig voor nodig. En je voelt jezelf mogelijk gelegitimeerd om dat te doen. Je voedt en je koestert je teleurstelling. En dat zorgt ervoor dat je teleurstelling een probleem wordt. Wat je langzamerhand vanbinnen zal opvreten. Dat is dus zeer contraproductief. Je komt in een isolement. Als je verbitterd bent, zal de ander je uit de weg gaan. Dat is een ding wat zeker is. Het kan te uitdagend zijn om je verwachtingen bij te stellen. En om de ander en de situatie open tegemoet te treden. Want als je geen verwachtingen hebt, kun je ook niet teleurgesteld worden. Dan rest je maar een mogelijkheid als preventief middel tegen bitterheid en dat is vergeving. Vergeven vraagt meer lef. Lijkt ingewikkelder. Maar is uiteindelijk voor jezelf en de ander de meest heilzame weg.
