Het klinkt zo eenvoudig: vergeven. Maar het is een heel karwei. Echt vergeven vraagt een aantal stappen van je. De eerste stap is dat je bereid bent om datgene wat er gebeurd is bewust los te laten. Dat wil nog niet zeggen dat je vanbinnen weet of je het kunt, maar je wilt het. Je wilt het omdat je voelt dat de situatie je pijn doet. Zet de voor en –nadelen eens op een rij. Wat zijn de effecten van de pijn die je voelt. Hoe beïnvloedt de pijn je leven? Voel je de positieve gevolgen op al je levensterreinen als je verlost bent van de pijn? Realiseer je dat jij aan het stuur van je leven zit. Je kunt kiezen. Jij bepaalt wat je denkt en wat je doet. Kun je je verplaatsen in de ‘dader’? Waarom heeft de ander gedaan wat die heeft gedaan? Wat zijn zijn/haar motieven, beweegredenen geweest? Kun je voelen dat de ander geen slecht mens is, maar mogelijk wel een foute keuze heeft gemaakt? Je hoeft de daad niet goed te keuren. Je kunt wel proberen je in te leven. En proberen het te begrijpen. Kun je je inleven in hoe de ander zich nu voelt? Ga eens na of jezelf ook een deel van het probleem bent. Ben je misschien zelf ook gedeeltelijk verantwoordelijk voor wat er is gebeurd? Had je het kunnen voorkomen? Je hoeft niet de schuld op je te nemen. Het is nodig je eigen rol helder te krijgen. Richt je op het nu. Wat geweest is, is geweest. De vraag is wat je kunt doen in het heden. En dat is vergeven. Vergeef de ander. En realiseer je dat je dat in de eerste plaats voor jezelf doet. Wens de ander alle goeds. Want dan kun je verder. Je kunt jezelf niet dwingen. Ook je gevoelens niet. Als je nog steeds voelt dat het voor jou niet afgesloten is, dan kun je de stappen weer opnieuw doorlopen. Tot je merkt dat dat niet meer nodig is. Omdat het afgerond is.
