Als je kind bent, kun en mag je je als een kind gedragen. Als je qua leeftijd volwassen bent, kun je je natuurlijk wel eens ‘speels’ gedragen als een kind, maar is het wel tijd dat je je ook vanbinnen ontwikkeld hebt tot een volwassene. Dat wil zeggen dat je bepaalde kinderlijke trekjes hebt doorgewerkt. Zaken als claimen, de ander de schuld geven, manipulatie, dwarsheid, rebelleren, narcisme, afhankelijkheid etc. horen bij de kindertijd en de puberteit. Als je als volwassene een kinderlijke reactie geeft, dan ga je in feite – onbewust – terug naar je kindertijd. En toon je het gedrag wat je toen hebt aangeleerd. Je vertoont het gedrag wat je toentertijd hielp om te krijgen wat je nodig had, om te bereiken wat je wilde. Het negatieve gedrag dat je nu vertoont is hetzelfde als toen. Toen werkte het en dus zet je het nu voort. Maar je gedrag past niet bij je leeftijd. Dus de ander pikt dat niet. Die voelt zich onder druk gezet, misleid, gebruikt enz. Jouw kinderlijke gedrag, jouw manier van reageren is ingegeven door angst of pijn die je toen je jong was hebt opgedaan. Bijvoorbeeld omdat je niet gehoord, gezien, begrepen werd. Of omdat je je verwaarloosd, niet geliefd of genegeerd voelde.
Het is de kunst om je conform je leeftijd te gedragen. Dat is ook wat de ander van je verwacht. Soms val je terug en voel je vanbinnen dat je in de kind/tiener-modus schiet. Je stem wordt anders en je zet je kinderlijke gedrag net zolang door tot je hebt bereikt wat je wilt. Tot irritatie, ergernis, frustratie van de ander. Dit gedrag heeft gevolgen voor je relaties. De ander wil immers dat je je als een volwassene gedraagt. Het blijkt lastig om meteen van de kind-modus naar de volwassen-modus over te schakelen. Het enige wat je kunt doen is de communicatie afronden en aangeven dat je erop terugkomt. Alleen door afstand te nemen en te onderzoeken waarom je in de kind-modus kwam en waar je gedrag vandaan komt, kun je werkelijk volwassen worden. En hoef je je niet als een kind te gedragen.
