Er zijn mensen die niks lijkt te interesseren. Vol agressie en in hoge mate onverschillig welk effect ze op de ander hebben, staan ze in het leven. Schuldgevoel, zelfinzicht lijkt te ontbreken. Spijt lijken ze niet te kennen. Het lijkt alsof ze geen enkele ‘verbinding’ met het gewone leven hebben. Je wordt er bang van. Je houdt afstand. Als het even kan wil je niets met ze te maken hebben. Hun misselijkmakende gedrag begrijp je niet. Je walgt ervan. Toch is de vraag: waarom doen ze wat ze doen? Een ding is zeker: er is altijd een verhaal. Dat verhaal laat zien dat ze al vroeg met onrecht te maken hebben gehad. En het onrecht is niet erkend. Daarom is het niet ‘af’. Deze ervaringen met onrecht geven hen het recht op ‘compensatie’: er is mij leed aangedaan en ik heb het recht dat dat goed wordt gemaakt. Degene die onrecht is aangedaan, voelt zich gerechtigd om onrecht aan te doen. Het slachtoffer heeft het gevoel dat hij/zij ‘recht’ heeft op genoegdoening: ik pijn, jij pijn’ .Dat zijn vaak onbewuste processen. Als er geen aandacht is (geweest) voor het onrecht, als daar overheen is gelopen, als het is verzwegen, heeft dat indringende gevolgen. Gevolgen voor de persoon en zijn/haar omgeving. Er zijn mensen die zichzelf kapotmaken door depressief, verslaafd te worden etc. Er zijn mensen die schade toebrengen aan de ander of aan de maatschappij door geweld te gebruiken, door te pesten, door rebels gedrag. Agressief, destructief gedrag, of dat nu naar zichzelf of naar de ander is gericht, is in feite een schreeuw om erkenning dat er onrecht is aangedaan. Alleen is dat moeilijk te zien, omdat het gedrag dat de pijn omhult zo afschrikwekkend is. Willen we dat de geweldsspiraal van destructief, agressief gedrag stopt, dan moeten we de moed hebben om op zoek te gaan naar het onrecht dat is aangedaan. En open te staan voor het verhaal. Als we daar geen zin in hebben, dan zal het geweld zich in allerlei vormen laten zien.