Je bent jij en in geen enkel opzicht te vergelijken met de ander. Als je je echt realiseert hoe uniek je bent, ligt er de opdracht om van daaruit te gaan handelen. En dit betekent dat je je realiseert dat je de ander niet vanuit jouw perspectieven kunt bekijken, veroordelen. Dat is volstrekt zinloos. Die ander is jou niet. Dus jouw uitgangspunten, eisen, maatstaven kun je niet op de ander loslaten. Kun je de ander benaderen vanuit oprechte interesse? Zonder vooropgezette ideeën, beelden, vooroordelen? Zonder de ander op een voetstuk te plaatsen? Zonder op de ander neer te kijken? Alleen dan kun je door goed te kijken zien wie de ander echt is.
