Soms kom je in situaties terecht waardoor je vast komt te zitten. Je hebt het idee dat je niet verder komt. Sterker nog: je komt in conflict met de ander. Wat je ook doet, je raakt verzeild in telkens weer dezelfde discussie. Jij geeft je ‘standpunten’ weer, de ander geeft zijn/haar zienswijze en je komt niet nader tot elkaar. De ander verhardt, jij verhardt. Over en weer worden er vijandsbeelden gecreëerd. Die helaas tot niets leiden. Toch is het in de meeste situaties onwenselijk dat je niet nader tot elkaar komt. Fricties tussen jou en de ander zijn niet alleen vervelend voor jullie beiden, maar hebben ook effecten op de omgeving, zonder dat je dat misschien door hebt. En je eigen effectiviteit, productiviteit en geloofwaardigheid worden ook aangetast als je onderdeel bent van een conflict. Je hebt zelf een sleutel in handen om al dan niet met een onafhankelijke derde een verandering te bewerkstelligen. Als je scherp naar de situatie kijkt, zul je al terugkijkend merken dat je eigenlijk keer op keer dezelfde vragen stelt. En dat het in verschillende woorden herhalen van dezelfde vraag ook een herhaling van antwoorden betekent. En deze herhaling van zetten verergert de miscommunicatie. Wil je een opening creëren in de verhouding, in het conflict, dan zul je andere, nieuwe vragen moeten stellen. Alleen door het stellen van andere vragen komt er een andere, nieuwe dynamiek op gang. Nieuwe vragen nopen de ander tot het formuleren van nieuwe antwoorden. En het formuleren van echt andere vragen noopt jou ertoe om ook echt vanuit een nieuw perspectief de communicatie aan te gaan. Het is wel verstandig om iemand die geheel buiten dit conflict staat te vragen om mee te denken over welke vragen je zou kunnen stellen.
