Op sommige plekken wordt er cynisch gedaan als het gaat om het ontwikkelen van een eigen visie.
– Het heeft toch geen zin want we komen niet tot een eensluidende visie’ . ‘
– Zinloos, want het zijn loze woorden op papier, niemand die zich eraan houdt’.
Het lijkt erop dat er op diverse plekken een ‘visie-moeheid’ is. Van de weeromstuit wordt het onderwerp maar niet meer op de agenda gezet en doen families, regeringen, scholen, bedrijven, verenigingen, politieke partijen het zonder een doordachte en geactualiseerde visie. Dit heeft het ogenschijnlijke voordeel dat er ruimte is voor verschillen en dat iedereen vrijelijk ‘zijn ding kan doen’. Als er geen duidelijke visie is, hoeft niemand zich ergens aan te verbinden en kan niemand ergens op aangesproken worden, want er zijn geen duidelijke uitgangspunten, geen uitgesproken doelen. Er is ruimte voor alles en iedereen. Je kunt de illusie in stand houden dat je allemaal hetzelfde nastreeft, dat je allemaal dezelfde intenties hebt. Door geen duidelijke visie te formuleren denk je ‘gedoe’ en ruzie te voorkomen. Maar je hebt het mis. Deze vrijheid heeft een groot gevaar in zich. Te veel ruimte zorgt ervoor dat er geen focus is en dat er geen sturing kan worden gegeven. De ( menings-/visie)verschillen die er zijn komen soms pas te laat in het zicht, waardoor er veel waardevolle energie verloren is gegaan. Als er geen duidelijke visie is, geeft dit onduidelijkheid die zelfs kan ontaarden in onveiligheid. Niet iedereen kan een grote vrijheid aan. Sommige mensen gaan hun eigen doelen, hun eigen belang nastreven. Sommige mensen pakken de vrijheid om hun eigen stokpaardjes te berijden. Sommige mensen krijgen de kans hun eigen ongezonde, onvruchtbare ideeën uit te spreken, uit te voeren. Als je schrikt wat je kinderen zeggen, wat je leerlingen doen, hoe werknemers zich gedragen, wat je supporters aanrichten, wat je kiezers roepen, wat je inwoners verwachten, is het hoognodig de tijd om een visie te ontwikkelen en actief uit te dragen. En duidelijk te zijn hoe die visie er in de praktijk uitziet. En consequent te zijn dat er geen ruimte is voor mensen die de visie niet zichtbaar en voelbaar kunnen en willen omarmen. Als je geen visie kunt, wilt en durft te formuleren en niet de guts hebt om ernaar te handelen moet je niet vreemd staan te kijken als er ‘verwilderingsverschijnselen’ optreden. Als je wel een visie hebt en die visie draagt niet bij aan saamhorigheid, duurzaamheid, rechtvaardigheid, dan zul je dat natuurlijk ook merken, in alle facetten. Wat je zaait, zul je oogsten.
