Een verwijt is zo gemaakt. Je verwacht iets, het komt niet uit en je verwijt de ander dat die niet heeft gedaan wat jij verwacht. Je geeft kritiek en je besteedt daar veel tijd aan. Als je een verwijt maakt, richt je je pijlen op de ander. Je zorgt ervoor dat de aandacht van jezelf wordt afgeleid, je focust je op de ander die van allerlei zaken niet doet. Door je verwijten creëer je een afstand tussen jou en de ander. Je zorgt dat de ander niet dichtbij komt en de ander laat dat ook wel, want die wil geen verbinding met jou. Als je verwijten maakt ben je namelijk niet zo plezierig. Weet dat je door verwijten te maken de ander van je verwijdert. En weet ook dat onder ieder verwijt een verlangen zit. Een verlangen dat er naar je wordt geluisterd. Een verlangen dat je serieus wordt genomen. Een verlangen om erkend te worden. Een verlangen om beschermd te worden. Doodnormale, menselijke behoeften. Alleen is het lastig om over je behoeften open en eerlijk te zijn, want dan stel je je kwetsbaar op. En dat is moeilijk, want het komt dan dichtbij. Wil je een verbinding met de ander hebben en houden, stop dan met verwijten maken. En als je die behoefte wel voelt, ga dan op zoek naar waar je eigenlijk behoefte aan hebt. Welk verlangen is niet gevoed en zorgt ervoor dat je verwijten gaat maken? Oefen te formuleren waar je eigenlijk naar verlangt in plaats van verwijten te maken en afstand te creëren. En oefen in het naar buiten durven brengen van je verlangen, je behoefte. Door verwijten te maken krijg je discussie, misschien zelfs ruzie; sowieso afstand. Door je behoeften te delen krijg je contact, interactie en komt er een verbinding tot stand.
