Als je goed om je heen kijkt, lijkt het steeds moeilijker te zijn om een groep eensgezinde mensen te vinden. Binnen veel organisaties, maatschappelijke verbanden, politieke partijen is de eensgezindheid ver te zoeken. Op sommige plekken komt er geen verandering, beweging omdat er te veel interne verdeeldheid is. Deze interne verdeeldheid kan zelfs stuurloosheid teweegbrengen. Er zijn veel verschillende meningen, opinies, zienswijzen en het lijkt erop dat mensen zo blij zijn met hun mening dat ze die niet gauw ten dienste van een groter geheel willen aanpassen. Op veel plekken worden mensen (terecht) geactiveerd om hun mening naar voren te brengen en toe te lichten. Het is waardevol om te weten hoe iedereen denkt en de (ervarings)kennis van iedereen te benutten. Dat is mooi, maar je mening verwoorden is stap 1. Stap 2 wordt onvoldoende gezet: hoe kan ik mijn mening verbinden met de andere meningen zodat we met zijn allen een stap verder komen. Nadat iedereen zijn zegje heeft gedaan wordt er achterover geleund en kijkt iedereen elkaar aan. Mensen blijven op hun eigen eiland zitten en voelen zich onvoldoende verantwoordelijk voor de vraag hoe men samen een stap verder komt na iedereen gehoord te hebben. Je mening poneren is niet voldoende. De uitdaging is dat je meedenkt hoe je verder kunt komen en dat vraagt dat je bereid bent om te kijken wat zinvol is in de ander zijn/haar bijdrage. Als je de stap zet om na het leveren van je individuele inbreng te kijken wat het grotere geheel waarvan je deel uitmaakt nodig heeft om verder te komen, dan ben je constructief bezig. Dat betekent dat je kijkt waar overeenkomsten zitten, dat je doorvraagt op wat iemand die een afwijkende mening heeft precies bedoelt. Je levert actief een bijdrage door actief mee te denken hoe er verbindingen gelegd kunnen worden tussen al die eilanden. Het betekent ook dat je helder en duidelijk bent over wie of wat een obstakel is om tot een verbinding te komen. Willen we ondanks het fragmentarisme een stap verder komen, dan zullen we allemaal de verantwoordelijkheid moeten nemen om verbindend aan de slag te gaan. Versnippering is er al genoeg en die werkt uiteindelijk verlamming en stagnatie in de hand. Streven naar verbinding kan inhouden dat je je eigen mening moet aanpassen of misschien zelfs (tijdelijk) opzij moet zetten om verder te komen. Het is de uitdaging dat te accepteren om als totaal verder te komen of uit een impasse te komen.
