Politici en rechters nemen besluiten die uitgevoerd moeten worden. Managers geven opdrachten die hun medewerkers verder vorm moeten geven. Beleidsmedewerkers maken plannen die na goedkeuring overgedragen worden aan uitvoerders die het in de praktijk mogen brengen. In al deze situaties mag een ander uitvoeren wat er bedacht en besloten is. En vaak blijkt dat wat bedacht is door een andere laag door diezelfde laag niet doordacht en getoetst is op haalbaarheid en uitvoerbaarheid in de dagelijkse praktijk. Kan de opdracht wel uitgevoerd worden? Kan zo’n besluit überhaupt wel geïmplementeerd worden? Lost dat wat bedacht is wel de echte problemen op, werkt het? Het is logisch dat degenen die iets wat elders bedacht en besloten is moeten uitvoeren zich wel eens gefrustreerd voelen, zeker als iets niet kan of als iets helemaal verkeerd uitpakt. Een groot risico voor degenen die de onmogelijke plannen, de besluiten van een ander mogen uitvoeren is dat ze de besluiten gaan bekritiseren en gaan klagen over onmogelijke plannen. Dit is een heilloze weg. Alle energie lekt weg, de motivatie verdwijnt en de frustratie loopt op. De uitdaging is om de opdracht die op jouw bordje ligt en voortvloeit uit een besluit of opdracht ‘van boven’ niet te bekritiseren, niet te bestrijden. Dat is verspilde moeite. Hij ligt op je bordje en jij mag/moet er wat mee. Zie dat als een gegeven. De vraag die bij jou voorligt is wat je ermee kunt, wat je kunt doen om de opdracht zo goed mogelijk uit te voeren zodat de doelen op zo’n verantwoord mogelijke manier gerealiseerd worden. Wat ligt binnen de gegeven omstandigheden binnen jouw mogelijkheden om de opdracht te vervullen. Hoe kan je de opdracht inhoud en vorm geven? Het is daarbij verstandig om zelf zoveel mogelijk na te denken over het hoe, want daar zou je sturingsmogelijkheid moeten liggen. En daar waar je sturing, vat op hebt, moet je energie en inzet naartoe gaan. Neem de uitdaging aan om een in jouw ogen onmogelijk besluit of onuitvoerbare opdracht te transformeren naar een voor jou uitvoerbare opdracht die een bijdrage levert aan de doelen. En communiceer duidelijk aan de ‘hogere regionen’ hoe jij vanuit jouw plaats een bijdrage kunt leveren aan de opdracht. Bestrijd de opdracht niet, bekritiseer het besluit niet, maar doe datgene wat binnen jouw mogelijkheden past om een bijdrage te leveren aan de uitvoering van een besluit of opdracht. En je zult zien dat er veel meer ruimte en mogelijkheden zijn dan je denkt. En dat mogelijk de ‘hogere regionen’ minder aandacht hebben voor de uitvoering van hun eerdere besluiten of gemaakte plannen, omdat die al weer met hele andere ( nieuwe) dingen bezig zijn!
