Je ziet het om je heen: er bestaan mensen die de behoefte hebben om dingen kapot te maken. Het is in feite heel vreemd dat je een drang hebt om iets wat mooi is op een ruwe wijze teniet te doen. Misschien ben je verbijsterd als je hoort dat waardevolle zaken zonder aanwijsbare voortekenen geruïneerd worden. En kun je er niet over uit dat iemand zichzelf beschadigd. Je begrijpt het niet, je veroordeelt het zelfs omdat je er met je verstand niet bij kunt dat iemand zoiets onmenselijks kan doen. Toch is het gedrag dat in meer mensen zit dan je zou denken en hoort het – hoe moeilijk ook te begrijpen – ‘gewoon’ thuis in het scala van menselijke emoties. Niemand wordt met actieve vernietigingsdrang geboren. Het is een emotie die geactiveerd wordt nadat je intensief (emotioneel) verwaarloosd, gekleineerd, geminacht, genegeerd, gestigmatiseerd bent. Mensen die langdurig onvoldoende positieve bekrachtiging hebben gehad kunnen zich uit het niets als ‘een beest’ gaan gedragen. Het is voor de buitenwereld misschien iets wat zich vrij plotseling lijkt te manifesteren. De persoon in kwestie weet dat er sprake is van een veel langduriger, vaak onderhuids proces. De wil om dingen te vernietigen en het ook feitelijk te doen is een resultaat van een lang negatief innerlijk proces. Door jarenlange vernedering, misschien zelfs uitsluiting verdwijnt de zelfliefde van iemand en daarmee ook de liefde voor de ander of voor dingen. En de haat die er vanbinnen stap voor stap is opgebouwd en die pijn stimuleert de behoefte om mensen en/of dingen kapot te maken. Vernietigingsdrang maakt zichtbaar wat er gebeurt als iemand geen liefde voor zichzelf meer voelt en alle liefde uit hem/haar lijkt weggevloeid. Willen we nu en in de toekomst niet geconfronteerd worden met mensen die op (zelf)vernietiging uit zijn, dan zullen we goed om ons heen moeten kijken wie we wel wat extra liefde kunnen geven. En dat zouden in eerste instantie wel eens mensen kunnen zijn die we niet mogen, die niet aardig voor ons zijn.
Vernietigingsdrang
door petra | | Inzichten | 5 reacties
Mooi stuk. Ik ken veel mensen die dat doen maar erg lastig waneer ze jou ook kapot maken over je grenzen lopen en niet kunnen ontvangen als je ondanks alles wel liefde wilt geven. Destructieve mensen kunnen over het algemeen de liefde die ze aan zichzelf niet kunnen geven, ook niet ontvangen
Wat een onzin, de mens is van nature bezeten van een vorm van vernietigingsdrang, wellicht dat het het een extra trigger heeft, maar heeft die niet perse nodig
Ik ben soms om de kleinste dingen boos en heb dan zin om alles wat ik zie stuk te gooien. Ook als het heel groot zwaar en sterk is. Ik ben dan eerst 10 min heel boos en daarna verdrietig. Ik ben nog maar 11 en daarom kan ik zelf ook geen oplossing vinden. Ik schrijf dit momenteel op het moment dat ik net ontploft ben alleen dan in mijn gedachten. Er is niemand die ik dit durf te vertellen.
Ik heb een karaf gekocht voor mezelf.
Eerst zat er een klein stukje in. Ik dacht nou dat zal ik wel gedaan hebben, nu kom ik thuis zit er een heel flink hap uit. Echt een flinke hap, dat kun je niet doen zonder dat je zoiets opmerkt. Het merkwaardig is dat het stukje glas ook nog neergelegd is in de deur van de koelkast. Ja, ja, denk ik dan het zal wel.
Er komt niemand op mijn kamer zegt men.
Nou de kabouters zullen het wel gedaan hebben. Of ik. Wat ja, de schuld bij mij leggen dat is altijd zo gemakkelijk.
Weliswaar maar een paar reacties maar ik herken dit artikel van vernietiging drang.
Ten eerste fijn om te lezen dat het niet aan mij ligt . Dank je Petra.
Ik ben nu bijna 60 maar heb van kinds af aan tot me 40 ste dit gedrag vertoond. Soms uit niets ontploffen en dure spullen kapotmaken, en achteraf bekeken was er altijd een discussie gaande die ik niet kon winnen.
Achteraf tja…………. Had ik deze kennis toen maar gehad was er veel leed en schade beperkt gebleven.
En inderdaad, ja, geen liefde van je ouders geen erkenning, op school gepest ook een brilbrilletje allemaal ingrediënten om het compleet te maken.
Uiteindelijk ben ik tevreden met mezelf. Ik weet dat ik kan, ik weet dat ik besta en goed voor anderen ben. en ik heb mensen en mijn omgeving lief. toen ik dat kon was de boosheid voorbij.