Ben je ook iemand die boos, misschien zelfs furieus wordt als iemand zegt dat je een moeilijk iets moet accepteren? Vind je het getuigen van fatalisme, van gebrek aan strijdlust? Ben je van mening dat je te allen tijde moet vechten dat dat de oplossing is? Kijk eens of je anders naar het woord acceptatie kunt kijken. Het betekent niet alles maar laten gebeuren, alles maar best vinden of bij de pakken neer gaan zitten. Acceptatie houdt in feite in dat je ziet wat er is en dat je je niet verliest in irreële gedachten en dromen hoe het zou moeten zijn. Door te accepteren erken je dat de werkelijkheid onder ogen zien het beste is wat je kunt doen, omdat je alleen dan passend kunt reageren. En als je accepteert wat er is, brengt dat kalmte en rust en zie je eerder de vervolgstappen die je kunt zetten. Als je vecht, word je blind en zie je niet wat er kan. Vechten maakt moe en brengt maar zelden soelaas. De strijd aanbinden omdat je niet kunt accepteren dat er is wat er is, zet je op achterstand. Als je voelt dat je niet zomaar uit de vechthouding kunt komen, zorg er dan op zijn minst voor dat je er zo kort mogelijk in zit. Want voor je het weet heb je door te vechten meer verloren dan je lief is.
