Je kent het wel: ergens diep weggestopt is er iets wat blijft knagen. Je hebt iets gedaan wat niet klopt en je hebt het niet goed afgesloten, niet rechtgezet, geen kleur bekend, geen excuses aangeboden. Je wilt het hoofdstuk afsluiten, want je wilt er niet over nadenken, niet aan herinnerd worden. Maar je geweten blijft opspelen. Het dringt zich aan je op en klopt indringend bij je aan. Dat is niet voor niks, dat heeft een doel. Je geweten laat zien dat er iets niet klopt en dat je niet rustig verder kunt leven als je zaken niet correct afsluit, als je mensen geen recht doet, als je geen schuld bekent. Je geweten laat zien dat je geneigd bent om donkere, lastige zaken te verdoezelen, maar je geweten helpt je herinneren dat het in je zit en dat je er niet omheen kunt. Je innerlijke stem laat van zich horen en laat je weten dat je onopgeloste wezenlijke oneffenheden moet oplossen. Je geweten laat net zo lang van zich horen totdat jij onzuiverheden opschoont. Goed dat het knagende geweten er is. Het zet je aan het denken, het activeert je stappen te zetten, zodat je belemmerende zaken uit het verleden kunt helen en je met een schone lei verder kunt.
