Het is nog niet zo lang geleden dat op allerlei terreinen de sky the limit was. Alles leek er in overvloed te zijn en daar werd ook naar geleefd. Goede ideeën konden uitgewerkt worden en als de realisatie iets meer kostte dan begroot, dan was dat niet zo’n probleem. Een potje was zo gevonden. Omdat er overvloed was, werden ook lastige zaken ‘afgekocht’. Ingewikkelde discussies werden niet echt gevoerd, dilemma’s niet besproken, omdat er geld was voor ‘oplossingen’. Toch is het de vraag of de ‘oplossingen’ die geboden worden als er (veel) geld voorhanden is wel echte oplossingen zijn. Hoeveel relatieproblemen werden/worden niet ‘afgekocht’ met een vakantie of een nieuwe keuken? Niet alleen in privérelaties maar ook op andere terreinen zie je het niet onderkennen van problemen en het ‘oplossen’ van immateriële problemen met materiële oplossingen terug. Als je goed kijkt, kun je zien dat veel sociaal emotionele problemen niet als zodanig onderkend en geduid worden en dat die worden ‘opgelost’ met niet passende en vaak dure oplossingen. Een voorbeeld daarvan is het eenzaamheidsprobleem. Dit is al jarenlang een enorm maatschappelijk vraagstuk. Het is echter een groot taboe. Er zijn nauwelijks mensen die naar hun huisarts gaan en vertellen dat ze kampen met eenzaamheid. Wel gaan ze met andere, minder urgente, maar wel geaccepteerde kwalen naar de dokter toe, waarvoor ze dan medicatie, behandeling of therapie krijgen. In feite is de vraag achter de vraag niet opgepakt en is er een veel duurder ‘medicijn’ verstrekt dan nodig is, puur omdat een minder tastbaar of lastiger probleem aan de orde stellen moeilijker is. Het is een enorme uitdaging om de enorme verspilling die op allerlei levensterreinen aan de gang is een halt toe te roepen, ook in je eigen leven. En te onderzoeken wat er nu feitelijk aan de hand is, welke behoefte er echt is en hoe aan de behoefte voldaan kan worden. Echt, je zult verbaasd zijn hoe groot je drang is om gewone menselijke behoeften, zoals behoefte aan erkenning, aan waardering, aan zingeving op te lossen met materiële dingen, terwijl die niet de werkelijke vervulling kunnen en zullen brengen.
