Tegen je wil maar geen willoos slachtoffer

In je leven gebeuren veel dingen die je niet wilt: je wordt ziek, je wordt ontslagen, je relatie stopt, je kind gaat weg. Die dingen baren je zorgen enz. Je kiest er niet voor, je wil het niet; dat spreekt voor zich. Het overkomt je en je hebt er mee te dealen. Echter, hoe je er mee dealt, is bepalend voor hoe je je voelt. Ook al gebeuren er dingen tegen je wil, dat hoeft niet te betekenen dat je een willoos slachtoffer bent. Dat hangt af van hoe je ermee omgaat. Het is niet vreemd dat je je eerst boos, vertwijfeld, beduusd, radeloos voelt. Je wordt angstig en vanuit die angst trek je je terug of laat je luid en duidelijk van je horen. Hoe je reageert hangt van je karakter en je levenservaringen af. Op enig moment voel je zelf of krijg je van een ander te horen dat jouw manier van omgaan met de situatie uitgewerkt is. Het gaat tegen je werken, het brengt je verder van huis. Het is tijd voor iets anders. Het helpt niet meer. Het enige wat je dan te doen staat is te accepteren hoe je situatie is. En dat kan heel lastig zijn. Want je kunt denken dat accepteren betekent dat je tevreden bent met de situatie. Maar accepteren, aanvaarden betekent niet dat je blij bent met wat er is, maar dat je er niet meer tegen vecht. Het betekent niet dat je het allemaal maar goed vindt. Alleen als er aanvaarding is, creëer je de rust om goed te onderzoeken wat passende vervolgstappen zijn. Zolang je je verzet, kun je geen enkele nuttige stap zetten. Want je verzet blokkeert alles. Alleen als er sprake is van acceptatie, kun je datgene wat je overkomen is later in de tijd ook als levensles zien. Verzet tegen datgene wat er is, zorgt ervoor dat je leven stil komt te staan, dat je ontwikkeling stagneert. Acceptatie zorgt er per ommegaande voor dat je levensenergie weer kan stromen en dat er weer elan en beweging in je leven komt.