Je hebt een persoonlijk getint probleem en je gaat op zoek naar een oplossing. En wie zoekt vindt! Je vindt iets wat volgens jou een oplossing zou kunnen zijn. Je stort je er volledig op en zet je wil in om het te laten werken. Na een tijdje verslapt je wilskracht en je stopt ermee. Je hebt voor je gevoel gefaald, je veroordeelt jezelf, want het is je niet gelukt. Je wordt moedeloos en je valt weer terug in je oude patronen, je probleem is er weer. Misschien zelfs in verhevigde vorm. De vicieuze cirkel is een feit: je probleem groeit, je zakt steeds verder weg en je zelfhaat neemt toe. Het probleem is niet dat je niet je best hebt gedaan. De kwestie is dat je je probleem op de verkeerde manier hebt aangevlogen. Je levensproblemen zijn niet iets wat je met je wil, wat je met hard werken ‘ kunt oplossen’. Je fundamentele levensvraagstukken, de problemen die met je zijn te maken hebben, kun je niet duurzaam oplossen door je wil in te zetten. Het benaderen van dit soort kwesties vraagt inzicht in het ontstaan, acceptatie dat het er is en respect voor je eigen tempo van probleemoplossing. Dat is een wezenlijk andere weg dan met je wil je persoonlijk probleem oplossen.