Als je in gezelschap bent, is het normaal dat je een bijdrage levert aan het gesprek. Je kunt en mag net als ieder ander vertellen wat je hebt meegemaakt, wat je bezighoudt, wat je van iets vindt. Toch is het een subtiel gebeuren, dat meedoen in gezelschap. Want je bent niet de enige die wil dat er naar je wordt geluisterd, dat je wordt gezien, dat je wordt begrepen. Je kunt ervan uitgaan dat het een behoefte is van iedereen die aanwezig is om zijn/haar zegje te doen. De een wat meer dan de ander, dat is waar, maar het is een natuurlijke behoefte om aandacht te willen hebben. Als je in een groep bent, is het goed je te realiseren dat de anderen ook hun bijdrage willen leveren. Dat betekent dat er wel degelijk een zekere spreektijd is, ook al is er geen van tevoren bepaalde tijdsplanning. Het gaat hier niet om iets wat officieel vastligt, maar het gaat om een tijd die je kunt benutten om je ding te doen en die voor anderen die er zijn als redelijk wordt ervaren. Er is schaarste, want ook een ander wil aan bod komen. Als je in de beleving van de ander veel tijd nodig hebt, gaat dat van de beschikbare tijd af en is er zorg bij de ander of er wel voldoende tijd beschikbaar is voor hem/haarzelf. Daardoor kan de ander niet meer goed naar je luisteren. Hij/zij zit er nog wel bij, maar is er niet meer met zijn/haar hoofd bij. Het is goed mogelijk dat de ander door zijn/haar ongeduld geïrriteerd raakt, waardoor er wat stress in de groep komt. Spreek je vrijelijk uit, maar hou ook de lichaamstaal van de anderen in de gaten. Luisteren die nog wel of is hun aandacht al afgeleid? Grote kans dat zij niet meer op jou en je verhaal zijn afgestemd, omdat ze de behoefte hebben om ook iets te zeggen. Als dat laatste het geval is, sluit dan niet uit dat je in de beleving van de ander relatief te veel tijd ‘gepakt’ hebt van de schaarse, beschikbare spreektijd. Als je in gezelschap bent, is het zinnig om je af te vragen of je gerechtigd bent om veel tijd in te nemen voor je eigen verhaal. Dit is bijvoorbeeld aan de orde als je nieuw bent en nog niet veel mensen kent. Dan is enige terughoudendheid op haar plaats en is het gebruikelijk dat je pas iets vertelt als een ‘oudgediende’ je daartoe uitnodigt. En dan nog is het niet gepast om uitgebreid je verhaal te doen. Het is ook niet passend veel tijd te pakken als je weinig kennis van en ervaring met het gespreksonderwerp hebt. Anderen met meer expertise hebben dan het ongeschreven recht om een grotere bijdrage te leveren aan het gesprek. Een andere ongeschreven regel is dat degene die ouder is of een senior-positie bekleedt als een van de eerste een bijdrage mag leveren aan het gesprek. Ook geldt dat deze personen recht hebben op relatief meer spreektijd. Dit betekent niet dat je als een mak schaap lijdzaam toekijkt en je je mond dichthoudt. Je mag je bijdrage leveren, maar het tijdstip waarop en de omvang ervan hangt nauw samen met je plaats in de groep en de kennis van zaken die je hebt.
