Het is heel wonderlijk, maar er zijn mensen die vinden dat je moet vechten tegen van alles en nog wat. In de veronderstelling dat vechten te allen tijde iets oplevert. Vechten is echter maar één manier om met iets om te gaan. Accepteren kan een heel effectieve andere manier zijn. Maar in de ogen van de ‘vechtersbazen’ onder ons staat acceptatie gelijk aan fatalisme, aan bij de pakken neerzitten. Maar acceptatie betekent niet ‘het op zijn beloop laten’, ‘ het maakt niks uit’. Acceptatie houdt in dat je de werkelijkheid onder ogen ziet en je tegelijkertijd afvraagt of dat waar je tegen/voor wilt vechten het waard is, overeenstemt met de waarden en doelen die voor jou in je leven van belang zijn. Je vraagt je ook af of je doelen realiseerbaar zijn. En je stelt jezelf de vraag of je nu tijd en energie wilt stoppen in een gevecht. En dan kan acceptatie van hoe het is, met alles wat daarbij komt, de meest realistische oplossing voor je zijn. Het geeft duidelijkheid, rust en vertrouwen.
