Als je hulp, je advies, je steun wordt gevraagd en je doet wat de ander je vraagt dan ben je betrokken bij de ander omdat de ander dat wil, vraagt. Er zijn echter situaties waarin jouw bemoeienis niet gewenst of zelfs contra-productief is. Je mengt je ongemerkt in zaken die je niets aangaan of die buiten je cirkel of invloed vallen. Je komt op het privé-domein van de ander wat niet jouw terrein is. Door je – ongevraagd – met de ander te bemoeien worden de grenzen tussen jou en de ander diffuus. En voel je onvoldoende waar je eigen grenzen liggen. En kom je ongewild weinig aan jezelf, je eigen doelen, je eigen waarden toe. Door in de ander zijn/haar gebied door te dringen sticht je verwarring en misschien wel chaos. Wat is het waarom jij je gerechtigd voelt daar binnen te treden? De ander heeft zijn/haar leven, heeft zijn/haar ervaringen en kan doelen hebben die jij niet kunt begrijpen. Maar wat maakt dat uit. Dat is niet je zaak. Door je te bemoeien met de ander wordt het onduidelijk waar verantwoordelijkheden liggen en ondermijn je het zelfvertrouwen van de ander. Door bemoeizucht toe te staan zeg je impliciet dat je graag de verantwoordelijkheid bij de ander neerlegt. Maar de ander leeft jouw leven niet en kan je in feite niet helpen. Je moet dat zelf doen. Je maakt jezelf kleiner en afhankelijker dan je in feite bent. En door je te bemoeien met de ander, of toe te laten dat de ander zich met jou bemoeit worden er sneller vergissingen gemaakt omdat er een spaak in het wiel wordt gestoken. Als je je bezighoudt met de ander ben je niet in je eigen “zaak” bezig, die laat je in feite onbeheerd en stuurloos. Je kunt immers maar op 1 plaats tegelijk zijn. Je kunt immers maar je aandacht geven aan 1 ding. Je boet in aan creativiteit, aan vernieuwing, omdat je geen energie geeft aan je eigen processen, aan je eigen doelen, aan je eigen-waarden. Als je je eigen grenzen veronachtzaamt en je daardoor niet op je eigen leven richt voel je je niet gehoord, gezien en begrepen, omdat je niet vanuit je eigen basis opereert maar actief bent in een ander zijn/haar huis. Bemoei je met jezelf, focus je op je eigen leven en treed alleen een ander zijn/haar domein binnen als daarom gevraagd wordt. Wordt je niets gevraagd dan is jouw hulp/inzet/advies door de ander niet gewenst. Respecteer je die impliciete grens van de ander niet dan ben je in feite een ongewenste bezoek(st)er in het privédomein van de ander.
