Echt de verantwoordelijkheid nemen over alle aspecten in je leven is lastig. Maar als je het met je volle bewustzijn doet, is het opluchtend en bevrijdend. Juist omdat het zo lastig is lijkt het zo handig om zaken buiten jezelf te leggen. Bij je opvoeding, bij je partner, bij je werkgever, bij de regering, bij de economie. In plaats van dat het je lucht geeft, kost dit externaliseren je alleen maar veel energie. Want je geeft de regie, het stuur over je leven in feite weg. Door de schuld buiten jezelf te plaatsen zie je niet jouw aandeel onder ogen en daardoor blijft het probleem (in je) bestaan. Het is de bedoeling dat je de regie over je eigen leven neemt en – als het even kan – houdt. Je hebt alles in huis om dat ook te doen. Jij kiest de route die bij je past. Jij neemt de besluiten die passen bij jouw kwaliteiten, jouw doelen en je situatie. Jij weet zelf immers het beste wat bij je past. Jij kiest ook wie je bijrijders zijn. Dit zijn de mensen die je hoog acht. En die je advies kunnen geven. Naar welke mensen jij wenst te luisteren. Dat zijn niet de mensen die je naar de mond praten. Die je een ‘feel good’-gevoel willen geven. Het zijn die mensen die oprecht met je meedenken en eerlijk zeggen wat ze van iets vinden. Deze bijrijders blijven bijrijders en kunnen geen sturing geven aan je leven. Jij hebt en houdt de regie over je eigen leven. Jij maakt de keuzes die bij jou passen. Wat een ander daar ook van vindt. De ander mag zijn/haar mening hebben en geven en jij bent vrij om daar mee te doen wat jij wilt. Jij bent immers de enige die weet wat goed voor jou is. Dat is verantwoordelijkheid nemen voor je eigen leven. Je hoeft en kunt dan niemand iets kwalijk nemen. Verwijten maken is er niet bij, want je hebt het stuur over je eigen leven niet uit handen gegeven. En je hebt je eigen bijrijders uitgekozen. Die je ondersteunen en adviseren, maar die niet meesturen of het stuur overnemen. Zelfsturing lijkt doodeng, maar is feitelijk doodnormaal als je geestelijk gezond en volwassen bent.
