Als je een nieuwe weg wilt inslaan, omdat dat wat je tot nu toe deed niet meer werkt, dan kom je altijd obstakels tegen. Van financiële, praktische of psychologische aard. Of je komt de ander letterlijk en figuurlijk tegen die je het – om wat voor reden dan ook – moeilijk maakt. Door te waarschuwen, door je angst aan te jagen, door de lat steeds hoger te leggen. Je voelt je niet meer vrij. Je voelt je afhankelijk van de omstandigheden of van een persoon. Je kiest er – veiligheidshalve – voor om geen stap te zetten. Je neemt de obstakels serieus. In feite zijn het niet de externe factoren die je beïnvloeden, maar zijn het de stemmen in jezelf die ‘getriggerd’ worden door de buitenwereld. Het is apart, maar als je je neerlegt bij de situatie of bij de obstakels die de ander op je pad legt, dan krijg je een rustig en mogelijk voldaan gevoel. Je voelt je – in eerste instantie – goed, want je gaat weer terug naar je veilige en bekende situatie. Je kiest voor de oude weg. Even is dat fijn. Maar al vrij snel daarna voel je spijt omdat je teruggaat naar hoe het was, terwijl je plan was een stap voorwaarts te zetten. Je hebt gekozen voor de weg van de minste weerstand. Je herhaalt jezelf. Dat is teleurstellend. En onnodig. Zie obstakels als hulpmiddelen om te zorgen dat je geen ondoordachte stappen zet of onverantwoorde beslissingen neemt. De uitdaging is dat je de obstakels in de ogen kijkt, erkent en toch doorgaat met wat je van plan was.
