Als je in een crisis zit, heb je de neiging om op je tenen te lopen. Om op het puntje van je stoel te zitten. Om op je qui-vive te zijn. Om geen aandacht te besteden aan je eigen basis(houding). Je denkt: dat komt later wel; er zijn nu belangrijker zaken. Dit gebrek aan aandacht voor je basis zorgt voor interne wankelheid. Dit kost enorm veel energie. Energie die je in feite nodig hebt om na te denken over wat wijsheid is in deze crisis. Om te zorgen dat je geen onnodige energie verspilt is het de uitdaging om juist in de crisis een voor jou zo comfortabel mogelijke positie te kiezen. Dit houdt in dat je je niet meteen naar buiten richt op het oplossen van het probleem, maar eerst zorgt dat je goed, comfortabel zit of staat. Zodat je uitgangspositie stevig, stabiel is. Pas als jij een comfortabele uitgangspositie hebt gevonden, kun je stevig opereren in de buitenwereld. Instabiliteit in jezelf creëert immers disbalans in je buitenwereld. Besteed juist in de crisis aandacht aan je zitten en staan.
