Als je in contact komt met een ander, die een heel andere levensvisie, politieke overtuiging of godsdienst onderschrijft, is het een uitdaging om de ander als een individu te zien. Als je de ander ziet als een onderdeel van een groep, een kamp, een richting, een beweging, dan ga je de ander groter maken dan die is. Je schrijft de ander dingen toe die helemaal niet aan de orde hoeven te zijn. Je hoeft niet meer echt de interactie aan te gaan, omdat je in feite communiceert met hoe je de visie ziet. Je ziet niet de persoon hoe die feitelijk is. En als je niet direct met de persoon zelf communiceert, dan loop je vast. Want de ander is meer dan een overtuiging, meer dan zijn/haar godsdienst of politieke of maatschappelijke ideaal. Zie de ander als een individu, zie hem/haar hoe die werkelijk is en reduceer hem/haar niet als een onderdeel van een groep of kamp. Door te focussen op de mens achter de visie krijg je sneller toegang tot de ander, krijg je sneller contact. De ander voelt zich meer gezien en begrepen, omdat je bent afgestemd. Eventuele verschillen kunnen sneller overbrugd worden als je de ander als individu aanspreekt en niet als groepslid. De ander is immers in eerste instantie een individu en pas dan een deel van een groep. Als je de ander aanspreekt als deel van de groep, zet je hem/haar in feite vast, klem, omdat de ander meer is dan dat. Je ontkent zijn/haar uniciteit.
