Het kan zijn dat er in het leven van je (over)(groot)ouders ingrijpende gebeurtenissen zijn geweest. Bijvoorbeeld: (zelf)moord, verraad, abortus, faillissement etc. Gebeurtennissen die niet of nauwelijks zijn verwerkt. Het opmerkelijke is dat als een dergelijke gebeurtenis door degene die betrokken was niet is verwerkt, de pijn, het trauma doorgegeven wordt aan de volgende generatie. Die pijn, dat trauma leeft voort in het (achter)(klein)kind. Ongelofelijk, maar wel waar. Ook al weet je niet precies wat er gebeurd is, toch kun je gevoelens hebben die uit een oud trauma voortvloeien. Je wordt als het ware meegezogen in de geschiedenis en herinnering van je (over)(groot)ouders. Dit uit zich in onverklaarbare onzekerheid, achterdocht, angsten. Het trauma speelt (vaak geheel onbewust) een rol in de opvoeding die je krijgt. De geschiedenis van je familie krijgt gestalte in de manier waarop je ouders je opvoeden, je begeleiden. Je kunt ’vreemd’ gedrag gaan vertonen, gedrag dat niet passend is voor je leven, voor je omstandigheden. Het gedrag is in feite een antwoord op het trauma dat is doorgegeven. Als je zelf niet begrijpt waarom je (buitenproportioneel) geëmotioneerd bent, onderzoek dan of er een onverwerkt trauma in je familie is. Hetzelfde geldt als je onbestemde gevoelens hebt. Onverwerkte trauma’s duiken net zolang op tot ze verwerkt worden. Als je de link met een familietrauma ontkent, geef je (heftige) emoties door aan je eigen nageslacht. Zie het trauma onder ogen en onderzoek op welke manier dit een rol speelt in je leven. Door gericht het trauma onder ogen te zien, zul je merken dat je sterke emoties afnemen. Die emoties hoeven zich namelijk niet meer zo sterk te manifesteren, omdat het trauma een plek heeft gekregen.
