Je hebt je eigen beperking, je eigen last. Door een handicap, door een ziekte, door een gebeurtenis in je geschiedenis, door lastige omstandigheden kun je niet alles doen wat je wilt. Kun je je leven niet invullen zoals je zou willen. Je bent niet de enige met een beperking. Ieder mens heeft in meer of mindere mate te maken met een beperking, deze beperking kan onzichtbaar zijn. Ieder huisje heeft zijn kruisje. Wat je wilt is dat een ander begrijpt wat het is om te leven met (jouw) beperking. Dat de ander aanvoelt wat het betekent voor jou. Het lastige is dat een ander nooit echt kan in-/aanvoelen wat het betekent om met jouw beperking te leven. Hoe zwaar dat is, hoe het je belemmert. Welke last je voelt. Het is een illusie om dat te verwachten. Laat die wens, die behoefte los – hoe logisch die ook is. Als je wel vanuit die wens, behoefte leeft – als je begrip, erkenning wilt voor je problemen – zul je keer op keer teleurgesteld worden. Een teleurstelling die mogelijk leidt tot bitterheid. En bitterheid zorgt voor isolement. De ander gaat je uit de weg als je ‘eist’ dat een ander begrip heeft voor wat je meemaakt, voor de pijn die je hebt. Hierdoor krijg je steeds minder wat je nodig hebt. Ook al zou de ander je last kunnen invoelen, het is nog steeds jouw last. Die wordt er niet minder om. Streef ernaar om je beperking een plaats te geven in jezelf, in je leven. Realiseer je dat de ander mogelijk een beperking, een last heeft die je niet ziet en dat het dus onterecht kan zijn om de ander te ’verwijten’ dat die niet weet wat lijden is. Je weet immers niet welk leed de ander met zich meedraagt. Met welke problemen de ander worstelt. Verzet tegen je beperking – in welke vorm dan ook – maakt je last dragen alleen maar zwaarder. Als je je beperking als een gegeven ziet, als je onder ogen ziet dat alleen jij weet welke impact dat op je leven heeft, dan ben je niet afhankelijk van het begrip, het invoelingsvermogen van een ander. En dan kun je de hulp die je nodig hebt van een ander ‘gewoon’ onder woorden brengen, zonder de lading dat de ander je toch niet begrijpt. Voor de ander is het dan een plezier om je te (onder)steunen, omdat je vanuit een gelijkwaardige positie een beroep doet op de ander.
