Je leeft in een zgn. democratie en in ons systeem geldt de stem van de meerderheid. Deze vorm veronderstelt dat wat de meerderheid vindt of wil dus ook het beste is voor ons, of het minst slechte. Er zijn zelfs mensen die het moeilijk vinden om een eigen mening te vormen, omdat die ervan uitgaan dat wat de meesten willen dus ook wel het juiste zal zijn. Het is de vraag of datgene wat de meerderheid vindt dat moet gebeuren ook daadwerkelijk het beste is. Misschien is het tegendeel wel waar. Een groot deel van de democratisch genomen besluiten zijn helemaal niet ten dienste van ons, van de natuur, van een menswaardig bestaan. Dankzij de media krijgen de hardste schreeuwers en de snelle en gewiekste denkers hun stem en daarmee hun invloed. De mensen die doordachter of zorgvuldiger zijn en die meer tijd hebben om hun wat meer ingewikkelde mening naar voren te brengen, krijgen minder kans omdat er geen tijd en rust genomen wordt om naar hun visie te luisteren. In iedere tijd is er een spanningsveld geweest tussen ‘het volk’ en het ‘individu’. We kennen de voorbeelden dat een enkele persoon de toekomst van een heel volk heeft bepaald,ten goede. Veel vaker zorgde het ‘volk’, de meerderheid ervoor dat een individu die anders dacht of anders voelde werd uitgescholden, vernederd, moest vluchten of zelfs werd gedood. En de geschiedenis heeft uitgewezen dat juist de individuen die een minderheidsstandpunt aanhingen, terugblikkend in de tijd, goede, noem het juiste, dingen zeiden, maar dat er geen interesse was om naar hen te luisteren. Er was meer interesse in kort-door-de-bocht-meningen, weinig doordachte uitlatingen en niet onderbouwde onderbuikgevoelens. Ook nu leven we in een tijd waarin weinig doordachte ‘schreeuwers’ volop de gelegenheid krijgen om in niet mis te verstane bewoordingen hun ‘visie’ naar voren te brengen. En wie daar iets tegenin durft te brengen, wordt voor schut gezet of zelfs bedreigd. Je moet dus van sterke huize komen om een minderheidsstandpunt te uiten. Waar kies jij voor? Dat je opgaat in de grote massa, dat je de stem van ‘het volk’ stilzwijgend volgt omdat je het moeilijk vindt om anders te zijn, alleen te staan? Of durf je op te staan, je stem te laten horen, ook wanneer de meerderheid dat niet doet? Durf je je mening te ventileren, ook al krijg je bagger over je heen? Of durf je te staan voor wat je voelt en vindt en durf je daarin alleen te staan? Heb je de moed om een minderheidsstandpunt openlijk te ondersteunen of zelf uit te dragen? Met in je achterhoofd de ‘wetenschap’ dat veel minderheidsstandpunten later in de tijd – met de inzichten die dan zijn opgedaan – uiterst waardevol zijn gebleken.
