Je bent zelf verantwoordelijk voor je hele bestaan. Je kunt niets op een ander of op de situatie afschuiven. Dit gegeven kan in eerste instantie als enorm zwaar op je overkomen. Maar in feite kan het een grote opluchting zijn en je rust geven. Je bent dan in staat om de feitelijke situatie – dat wat er is – onder ogen te zien. En je zult de situatie moeten nemen zoals die is, zoals die komt. Je zult dan iedere situatie open tegemoet kunnen treden. En je wordt uitgedaagd om er je eigen antwoord op te geven. Dit is een enorme vrijheid. En een geweldige interessante verantwoordelijkheid. Je kunt je eigen leven naar eer en geweten vormgeven. Je kunt jezelf verheffen. Je kunt (jezelf laten) afzakken. Het is in jouw handen. Vanuit dit principe leven geeft rust en duidelijkheid. Als er aspecten in je leven zijn waar je niet blij van wordt, waar je niet tevreden over bent, wordt er direct een beroep gedaan op je verantwoordelijkheid. Hoe kan het dat ik in deze situatie zit? Wat doe ik? Wat laat ik na? Wat staat mij te doen? Wat kan ik niet alleen? Waar heb ik de hulp en steun van een ander voor nodig? Als je dit principe tot je door laat dringen, realiseer je je dat je je eigen werkelijkheid schept. Dat wat er is, is door jou gecreëerd. Als je niet wilt wat je hebt, zul je dus zelf actie moeten ondernemen. De ander kan (delen van) jouw leven niet leven. De ander kun je wel om steun of advies vragen. Als de ander voelt dat je zelf doet wat je zelf kunt doen en verantwoordelijkheid neemt voor je eigen leven, zal de ander graag bereid zijn om met je mee te denken, om je te helpen.
