Op allerlei plekken zie je dingen niet van de grond komen omdat mensen geen leiding accepteren. Ze hebben een andere visie, ze hebben er geen zin in en datgene wat moet gebeuren gebeurt niet door menselijk morren. Dit is ook een verstorende, saboterende kracht in menselijke relaties. Eigenlijk zijn er maar twee opties: je pakt het voortrouw, je neemt de leiding en je geeft de richting aan. Dit doe je niet blindelings, rücksichtslos en zonder te luisteren naar de ander, maar je bent degene die koers zet en koers houdt. Of je volgt en je bent loyaal aan de leidinggevende. Dat houdt niet in dat je als een blind paard de leiding volgt. Je geeft als je daar aanleiding toe ziet feedback en je doet dat rechtstreeks aan degene die verantwoordelijk is. Je mort niet, je klaagt niet, je doet wat er wordt gevraagd en als je dat niet kunt, dan bespreek je dat met de leiding. Als je het niet met de leiding eens bent of vindt dat ze in jouw ogen fouten maken, vraag je dan af of je op de goede plaats zit. Of je wel kunt blijven. Je zult, of je dat nu wilt of niet, signalen afgeven dat je er niet achter staat. Daardoor ben je een stoorzender, een blokkade. Doordat je je niet verbindt met wat er gevraagd wordt, met wat er nodig is in de ogen van de leiding, ondermijn je datgene wat er moet gebeuren en ben je medeverantwoordelijk voor het niet functioneren van iets of iemand. Als je (ongewild) een volgende positie hebt, als dat je rol is in een bepaalde context, werkt het alleen als je ervoor wilt en kunt gaan. Kun je dat niet, dan ga je het gesprek aan om de leiding te beïnvloeden. Als dat niet werkt, is het overgeven (volgen) of gaan. Als je dat niet doet, neem je een onhoudbare tussenpositie in en die is fnuikend voor jezelf en voor de ander.
