Vertellen wat er in je leeft of wat je voelt, is een gewone menselijke behoefte. misschien zelfs een voorwaarde om gezonde relaties te onderhouden. Willen weten wat de ander voelt ook. Ruziemaken is voor de meeste mensen geen favoriete hobby. Er komt immers boosheid bij kijken en boosheid kan je op allerlei manieren pijn doen. Ruziemaken kan ook je angst voor uitsluiting, afkeuring, veroordeling en verlating ‘triggeren’. Nare gevoelens waarop je natuurlijk niet zit te wachten. Ruziemaken is soms nodig om je zelf te laten kennen en de ander te leren kennen. Er kan angst zijn voor ruzie, voor de soms heftige gevoelens die omhoog komen. Voor de gevolgen die ruzie heeft in een relatie. Toch is het zo dat als je ruzie maakt de praktijk leert dat je niet meteen wordt veroordeeld, afgewezen of buitengesloten. Toch is de angst daarvoor aanwezig en die lijkt terug te voeren op je jonge jaren. Boosheid wordt vaak afgeremd in de jeugd. Verdrietig of bang zijn als kind is geen punt; daar is zorg en begrip voor. Maar boosheid wordt minder geaccepteerd, voor die emotie is er afkeuring. Hierdoor krijgen kinderen de boodschap dat ze zich niet boos mogen voelen. Omdat boosheid er niet mag zijn, leren we ook niet hoe we deze kunnen hanteren. Toch is boos zijn een doodnormale, gezonde en noodzakelijke emotie. Het heeft belangrijke functies: grenzen laten zien, delen wat er in je leeft, ontluchten en het kan een enorme energie-boost geven. Een goede ruzie kan je zelf en de ander duidelijkheid geven wat je voelt, wat de ander ervaart. Een ruzie kan duidelijk maken waar wezenlijke verschillen zitten, waar persoonlijke behoeftes en waarden liggen. De uitdaging bij ruziemaken is dat je zelf de ruimte neemt je gevoelens te uiten en dat je ook zorgt dat de ander zich volledig kan uitspreken. Veroordeel je jezelf of de ander omdat datgene wat er gevoeld wordt niet goed zou zijn, dan wordt de ruzie een conflict omdat je de boel op slot gooit. Je gehoord, gezien en begrepen voelen is de basis van vruchtbaar ruziemaken en dat blokkeer je als er dingen veroordeeld worden. Belangrijk is ook om te ‘horen’ wat de ander wil zeggen zonder dat het zo gezegd wordt. Soms moet je horen wat de ander niet lijkt te zeggen maar onbewust wel bedoeld. Dat vraagt dat je door de toon en door de woorden heen luistert. Dat kan alleen als je je open kunt stellen. Als je je niet (meer) kunt openstellen voor de ander, is het tijd om even afstand te nemen. Je hoofd moet worden leeggemaakt, waarna je je hart ook weer kunt openen. Je zet op een rij wat er gebeurt bij/in je en tussen jou en de ander. Als de rust weer binnenin je is teruggekeerd, is de basis er weer om het contact aan te gaan. Dat kan soms wel even duren, maar is een noodzakelijke aangelegenheid. Wordt nooit moe de wijste te zijn en het initiatief te nemen. Zoek de ander op, verbind je, ook al ben je van mening dat je echt gelijk hebt. Plaats je geluk boven je gelijk. Ruzie maken heeft zin zolang je bereid en in staat bent de ander de ruimte te geven om al zijn/haar emoties te uiten. Het vraagt wel wat van je, temeer omdat je er niet mee bent opgegroeid dat boos zijn bijzonder waardevol is.
