Stoor je je enorm aan de ander? Aan zijn/haar (gebrek aan) humor? Aan zijn/haar levenswijze, ideeën, eigenschappen? Er is o zoveel om je over op te winden, aan te storen. Zeker als je jezelf als uitgangspunt neemt. Want laten we eerlijk zijn, als je jezelf als norm neemt, dan mankeert er veel aan de ander. Want die zal nooit aan jouw maatstaven voldoen. Die is immers anders. Maar wat kost het je een energie, dat irriteren en storen aan de ander. En diep vanbinnen weet je dat het zinloos is, want de ander zal niet veranderen. Sterker nog, die kan niet veranderen, want die is net als jij op de wereld gekomen om zichzelf te zijn en te blijven. Dus die kan niet worden naar jouw evenbeeld. Wil je zonder irritatie door het leven, dan zit er niets anders op dan te leren genieten van diversiteit. Het lijkt een (te) hoog gegrepen doel, maar echt als je eraan werkt, zul je merken hoeveel last er van je schouders valt. Het vraagt om te beginnen dat je stopt met oordelen. En dat je probeert te begrijpen wie die ander is, hoe die denkt en waarom die doet wat die doet. Als je daar energie in stopt, kom je daar zeker achter. Het vraagt wel een wilsbesluit van jou om dat te doen. En het vraagt van je dat je de ander kunt ‘laten’. En dat houdt in echte acceptatie van dat de ander is zoals die is. En dat jij daarover niets hoeft te vinden of daarin niets hoeft te doen. Als je jezelf tot doel stelt om te genieten van het verschil, spaart dit veel energie en sta je meer open om van de ander te leren. En de ander van jou.
