Je krijgt er zeker mee te maken. Er komt een moment dat alles wat je hebt ontwikkeld, opgebouwd, geleerd niet meer (b)lijkt te werken. Het noodlot slaat toe. Je zekerheden vallen weg. Je voelt dat je met lege handen staat en dat je op jezelf wordt teruggeworpen. Je bent op een dood punt beland. Oude antwoorden werken niet meer. De vraag dringt zich op wie je bent als niets meer vaststaat. Als je niets meer hebt. Als zekerheden wegvallen. Als het geen zin (meer) heeft om de ander of de situatie de schuld te geven. Als je in je naakte niksie komt te staan. Je staat met lege handen nu alles waar je je bestaan op hebt gevestigd aan het wankelen is gebracht. Als je verleden en je toekomst niet meer vast blijken te staan, wat is er dan nog wel? Waar kun je je op focussen? Waar kun je je vertrouwen op baseren? Je voelt dat wat je nu zegt en wat je doet cruciaal is voor je toekomst. Je voelt aan den lijve dat alles een keuze is. En dat wat je ook kiest er altijd consequenties aan verbonden zijn. Die je nooit op voorhand kunt voorzien. Het komt er helemaal op aan wat je zegt, wat je doet, wat jouw antwoord is op de situatie. Een vlucht naar het verleden is heilloos, dat voel je. Wegzakken in (dag)dromen helpt maar even. Piekeren over de toekomst werkt verlammend. Wil je gezond en vitaal (over)leven dan komt het erop aan dat je je eigen antwoord formuleert op de situatie. Dat je niet op je automatische piloot blijft zitten, maar dat je echt een stap zet. Op het scherpst van de snede. Doe je dat niet dan verlies je al je levensenergie. Je wordt krachteloos, kleurloos en wie je bent komt niet uit de verf. Je wordt een slap aftreksel van jezelf. Op de momenten dat het er echt op aankomt moet je niet vluchten, je kop in het zand steken, maar lef en moed tonen om dat te doen wat de situatie echt van je vraagt. Dat wat de situatie van je vraagt, hoeft niet altijd plezierig of aardig te zijn. Het kan zelfs van je vragen dat je afscheid neemt van iets wat je lief is of dat je in eigen vlees snijdt!
