In onze samenleving lijkt het belangrijk om je zaken goed op een rij te zetten. Weten wat je wilt, zelfbewustzijn, zelfverzekerdheid, assertiviteit staan hoog in het vaandel. Het is de vraag of dit alles wel zo nastrevenswaardig is. Wat is er mis om je eigen onzekerheden, je twijfels, de tegenstrijdigheden die je voelt te delen? Het maakt je menselijker als er momenten zijn waarop je je twijfels volledig hun gang laat gaan. Het kan nieuwe inzichten geven als je jezelf of de ander lastige of moedige vragen durft te stellen. Op heel veel vraagstukken die je tegenkomt in je leven zijn immers geen pasklare of eenduidige antwoorden. Hoe zeker ben je van de juistheid van je mening? Wat is er mis om jezelf kwetsbaar op te stellen? Door open te zijn over je missers, je onkunde, je lastige karaktereigenschappen, je fouten, verlaag je de drempel voor de ander om ook over de brug te komen. Door eerlijk te zijn dat je het maar half of zelfs helemaal niet weet, is er openheid voor de dialoog. Door jezelf niet groter te maken dan je bent, creëer je een plezierig gespreksklimaat. En is er ruimte voor de ander om vragen te stellen. Om te vertellen wat zijn/haar ervaringen met het thema zijn. Om aan te geven waar hij/zij onzeker over is. De ander zal beter naar je luisteren als je je niet-weten deelt, omdat die voelt dat je gelijkwaardig en geloofwaardig bent. De ander neemt eerder iets van je aan/over als je zelf openstaat, zoekt en vraagt, dan wanneer je het zo zeker weet hoe het in elkaar zit.
