Hoe je je best ook doet, in contact met de ander is het bijna onmogelijk om eenduidig te zijn. Hoe concreet je je ook uitdrukt, je spreekt bijna altijd dubbel. Je zegt wat je te zeggen hebt, maar daarbinnen zeg je ook hoe je je verhoudt tot de ander. Je communiceert op twee niveaus. Dat wat je met woorden zegt – de bewuste taal – en dat wat je onbewust ‘zegt’ op het non-verbale niveau. Als je op beide niveaus een verschillende boodschap uitzendt, creëer je verwarring. Je verborgen boodschap – dat wat je zegt met je lichaamstaal – komt direct binnen bij de ander. Die boodschap heeft een krachtiger uitwerking dan wat je met woorden zegt. Maar die boodschap is ook lastig bespreekbaar te maken door de ander. Omdat je verbaal immers iets anders beweert. Als je een dubbele boodschap uitzendt, kan dit zowel positief als negatief uitpakken. De ander kan zelf kiezen waar die op ingaat. Die kan ingaan op wat je zegt, op je opmerking, je vraag, je mening, je suggestie. Dan blijft hij/zij op het level waarop jij verbaal insteekt en waar je het waarschijnlijk over wilt hebben. Of de ander reageert op je houding, op je toon, op je mimiek. De ander reageert dan op dat wat niet op tafel ligt, maar wel voelbaar, merkbaar is door je non-verbale taal. Als de ander een voor jou onverwachte reactie geeft, is het goed mogelijk dat je – onbewust – een dubbele boodschap uitzendt. En dat de ander een reactie geeft op een ander niveau dan jij verwacht. Het kost even schakeltijd, maar het is goed om dat aan de orde te stellen. En hardop uit te spreken wat je werkelijk van iets vindt of – als je dat niet wilt – sorry te zeggen voor je ondertoon of je houding. Een onverwachte reactie van de ander kan komen doordat je niet duidelijk bent geweest in je verhaal. Het kan dus ook betekenen dat je een dubbele boodschap hebt gegeven.
